Droga Gosiu!
Nigdy nie myślałam, że znajdę się w podobnej sytuacji. Nie wiedziałam że przyjaźń może tak boleć.
Z pewnych powodów musiałam zmienić szkołę. Już na pierwszej lekcji w nowo poznanej klasie przyciągnął moją uwagę powiem chłopak. Chociaż nic jeszcze o nim nie wiedziałam, nie mogłam oderwać od niego wzroku. Bardzo szybko okazało się, że doskonale się dogadujemy, a co najlepsze, mieszkamy blok obok siebie. Już w 2 tygodnie staliśmy się świetnymi przyjaciółmi. Spędzamy ze sobą mnóstwo czasu. Wspólne odrabianie lekcji, spacery, wypady na łyżwy. W szkole także dużo ze sobą przebywamy. Klasa stworzyła sobie własne historie typu: on się w tobie zabujał, lub pytania: czy wy ze sobą jesteście? Od jakiegoś czasu takie pytania pojawiaja się niemal codziennie, chociaż oboje je ignorujemy. Wiem, że jestem dla niego bardzo dobrą przyjaciółką... ale niestety tylko przyjaciółką. Kiedy ja od chwili gdy go poznałam myśle o nim codziennie. Od jakiegoś czasu śni mi się każdej nocy. Nigdy nie kochałam tak żadnego chłopaka. Wiele razy myślałam, że łatwiej byłoby zerwać przyjaźń nie musiałabym wtedy codziennie się męczyć. Wiem jednak, że to nie możliwe. Chodzi ze mną do klasy, więc nigdy nie mogłabym o nim zapomnieć. Czasem zastanawiałam się, że powinna wystarczyć mi przyjaźń. Przecież mogę codziennie się z nim widywać rozmawiać. Doszłam do wniosku że chce tylko aby on czuł do mnie to samo. Bym mogła go przytulić, lub liczyć na sms gdy się nie widzimy. Kiedy go nie ma czuje się jak narkoman na głodzie. Czekam na najmniejszy znak. Czasem daje mi nadzieje typu: złapie za ręke na lodowisku, uściska za coś. Czasem widzę jakby on też czuł coś więcej. Wtedy rodzi się nadzieja, a za chwile gaśnie, gdy w następnej rozmowie traktuje mnie jak zwykłą koleżankę. On nie miał nigdy dziewczyny. Jakiś czas temu dowiedziałam się o koszu od pewnej dziewczyny z naszej klasy. Po tym wydarzeniu stwierdził, ze chce być sam. To było jednak w październiku 2009. Nie wiem czy dalej jest zamknięty na związki. Wiem jedno, że nie wiem co robić. Gosiu pomóż. Tylko Tobie mogłam to napisać.
Pozdrawiam. Martyna.

Droga Gosiu!
Nigdy nie myślałam, że znajdę się w podobnej sytuacji. Nie wiedziałam że przyjaźń może tak boleć.
Z pewnych powodów musiałam zmienić szkołę. Już na pierwszej lekcji w nowo poznanej klasie przyciągnął moją uwagę powiem chłopak. Chociaż nic jeszcze o nim nie wiedziałam, nie mogłam oderwać od niego wzroku. Bardzo szybko okazało się, że doskonale się dogadujemy, a co najlepsze, mieszkamy blok obok siebie. Już w 2 tygodnie staliśmy się świetnymi przyjaciółmi. Spędzamy ze sobą mnóstwo czasu. Wspólne odrabianie lekcji, spacery, wypady na łyżwy. W szkole także dużo ze sobą przebywamy. Klasa stworzyła sobie własne historie typu: on się w tobie zabujał, lub pytania: czy wy ze sobą jesteście? Od jakiegoś czasu takie pytania pojawiaja się niemal codziennie, chociaż oboje je ignorujemy. Wiem, że jestem dla niego bardzo dobrą przyjaciółką... ale niestety tylko przyjaciółką. Kiedy ja od chwili gdy go poznałam myśle o nim codziennie. Od jakiegoś czasu śni mi się każdej nocy. Nigdy nie kochałam tak żadnego chłopaka. Wiele razy myślałam, że łatwiej byłoby zerwać przyjaźń nie musiałabym wtedy codziennie się męczyć. Wiem jednak, że to nie możliwe. Chodzi ze mną do klasy, więc nigdy nie mogłabym o nim zapomnieć. Czasem zastanawiałam się, że powinna wystarczyć mi przyjaźń. Przecież mogę codziennie się z nim widywać rozmawiać. Doszłam do wniosku że chce tylko aby on czuł do mnie to samo. Bym mogła go przytulić, lub liczyć na sms gdy się nie widzimy. Kiedy go nie ma czuje się jak narkoman na głodzie. Czekam na najmniejszy znak. Czasem daje mi nadzieje typu: złapie za ręke na lodowisku, uściska za coś. Czasem widzę jakby on też czuł coś więcej. Wtedy rodzi się nadzieja, a za chwile gaśnie, gdy w następnej rozmowie traktuje mnie jak zwykłą koleżankę. On nie miał nigdy dziewczyny. Jakiś czas temu dowiedziałam się o koszu od pewnej dziewczyny z naszej klasy. Po tym wydarzeniu stwierdził, ze chce być sam. To było jednak w październiku 2009. Nie wiem czy dalej jest zamknięty na związki. Wiem jedno, że nie wiem co robić. Gosiu pomóż. Tylko Tobie mogłam to napisać.
Pozdrawiam. Martyna.

Kilka lat temu, gdy swoja ksiązke klasapani Czajki publikowałam w odcinkach na łamach pewnej gazety dla nastolatków wpadłam na pomysł, by zrobic konkurs. spytałam czytelnikow, jak skonczy sie jedna z opisywanych przezenie historii. przyszlo wtedy kilkaset listow. I coz sie okazalo? na jednej stronie wszyscy zamkneli wszystkie powiesciwie watki. czemu o tym pisze? Bo cecha charakterystyczna dla twojego wieku jest to, ze chcesz by wszystko sie stalo natychmiast. tymczasem uczucia potzrebuja czasu. nie rob nic. nie naciskaj. nie pytaj. nie prowokuj. zostaw to wszystko wlasnemu biegowi rzeczy. nie sluchaj plotek klasy. nie radz sie kolezanek. nie pros nikogo o wstawiennictwo i o to by pytal, co on o tobie sadzi. sluchaj swojego serac, a ono juz ci tr\iche podpowiedzialo. tyle, ze ty jako to na kobiete rpzystalo - chcialabys to wszystko jeszcze uslyszec.
los czasem sam splata figla i cos sie miedzy wami wyjasni. moim zdaniem tez nie ejstes mu obojetna.