12 grudzień 2008 r.

Pamiętniku!

   Dopadło mnie! Jestem szczerze zdziwiony, że udało mi się w tym stanie ( nie błogosławionym, chociaż..) dojść do domu. A ja słyszałem, że takie rzeczy dzieją się tylko wiosną!
Ale, ale, ale! Nie wyprzedzajmy faktów. Opowiem Ci wszystko po kolei. Otóż, jak co tydzień w czwartek, wybrałem się na trening koszykówki. Nie chcę się przechwalać, bo to nie w moim stylu, ale niedawno zostałem mianowany KAPITANEM drużyny i okrzyknięty NAJLEPSZYM graczem.
   Przy okazji sprawdzę w holu szkoły, czy zakwalifikowałem się do etapu wojewódzkiego olimpiady fizycznej. Z pewnością już ci wspomniałem, że jestem jej dwukrotnym laureatem. W mojej szkole nie było podobnego przypadku, toteż przeszedłem do historii.
   Nie uważasz, że los był dla mnie nadzwyczaj łaskawy? Obdarzył mnie nie tylko małpią zręcznością i niesamowitą inteligencją. W prezencie dostałem również piękne, szlachetne rysy mojej mamy, oraz gęstą, czekoladową czuprynę. Podejrzewam, że to właśnie ten czynnik nie pozwala nikomu przejść obok mnie obojętnie.
No, ale dość już! Dość! Wracam do tematu. Dotarłem do szkoły i od razu sprawdziłem wyniki. TAK! Po raz kolejny dotarłem do finału! Poczułem, że wyrastają mi skrzydła. Gdy już doleciałem do szatni, z rozanielonej miny nie zostało ani śladu. Teraz byłem macho. Twardzielem.
- Cześć chłopaki - powiedziałem, po czym przywitałem się z każdym „po męsku”- A gdzie Szkapa, Cielak, Ziutek?
Zaczęliśmy rozmawiać o wydarzeniach dzisiejszego dnia, o tym, jak to Gryka zrobił głupią minę do tej zołzy, Małgosi, o tym, co Cielak wyprawiał na matematyce i o tym, że Robinson podrywa tą rudą Ilonę z III d, oraz o ewentualnych konsekwencjach, gdyby jej chłopak - groźny Marek Dąbrowski dla przyjaciół Marko, Maro - dowiedział się o tym. Oczywiście nie plotkowaliśmy! A skąd! Przecież to babska rzecz! Temat zszedł na gry.
   Usłyszeliśmy gwizdek i do szatni wszedł trener. Był to bardzo osobliwy człowiek.
Nadaliśmy mu pseudonim Iwo ( ze względu na długą, czarną brodę, kojarzył nam się z bohaterem „Szatana z siódmej klasy”)
   Wyszliśmy na boisko. Trybuny były wypełnione dziewczynami zapatrzonymi w nas...we mnie. Poczułem się jak naładowana bateria.
   Zaczęliśmy trening! Na początku - rozgrzewka, później - gra! Lawirując między kolegami, łowiłem pełne aprobaty - jak to możliwe? - spojrzenia Iwo, oraz wesołe miny kolegów.
Biegłem akurat w kierunku kosza, aby zablokować do niego dostęp. Odruchowo spojrzałem na trybuny. Błądziłem wzrokiem po mniej lub bardziej znanych twarzach.
BUM! Nagle dosłownie wbiło mnie w ziemię. Zobaczyłem dziewczynę. Miała długie blond włosy zaplecione w warkocz, bladą cerę, oraz...piękne, duże, błękitne oczy. Takich nie widziałem jeszcze nigdy w życiu. Ubrana była w białą bluzkę i dżinsy.
   Emanowała z niej taka energia, która przyciągała mnie jak pole magnetyczne. Zachodziły we mnie dziwne reakcje fizyczne. Poczułem się jak Newton, któremu na głowę spadło jabłko i doznał olśnienia. Mi na głowę spadła piłka do koszykówki i również doznałem olśnienia.
   Patrzyłem na nią, a ona na mnie. Ja byłem rozanielony, a ona spoglądała poważnie. Po chwili uśmiechnęła się przyjaźnie i właśnie wtedy poczułem się jak Titanic, który powoli - acz nieuchronnie - tonie w głębinach Atlantyku. Ja zatonąłem w ogromnej, błękitnej otchłani.
   Nagle to cudowne, fizyczne zjawisko poderwało się do góry i zeszło z trybuny. W jednej chwili stałem się satelitą wytrąconym ze swojej orbity. Jej zaniepokojone koleżanki podążyły za nią. Oczywiście chciałem pójść za nimi, ale ten bezczelny Iwo wyczuł co się święci, podszedł do mnie zanim zdążyłem wykonać ruch i uniemożliwił mi ucieczkę.
Później z pewnością tego pożałował. W trakcie treningu spowodowałem kilka niegroźnych wypadków. Widziałem w jego oczach, że ma wielką ochotę udusić mnie gołymi rękami. Czułem, że moje życie, które było kwintesencją pierwszej zasady dynamiki Newtona, nareszcie nabrało sensu.
   Dopiero po powrocie do domu zacząłem dochodzić do siebie. Gdy już mogłem normalnie myśleć, spojrzałem na świat. Po wstępnych oględzinach wydał mi się cudownym miejscem. Wszystko było takie błękitne! Zawsze byłem ciekawy, jak czuje się ciało, podczas swobodnego spadania. Teraz już wiem.
   Kiedy położyłem się spać, po prostu nie mogłem przestać o niej myśleć. Ona jest tak piękna, jak druga zasada dynamiki Newtona. I równie tajemnicza. Byłem taki podekscytowany. Uśmiechnęła się do mnie! Masz pojęcie, Pamiętniku, co to oznacza? Ona WIE o mojej egzystencji! Co więcej APROBUJE JĄ! Wspaniale! Teraz chcę jak najszybciej zasnąć, aby obudzić się w trakcie kolejnego dnia i jeszcze raz zatopić się w tym błękicie.
         & nbsp;        &n bsp;        &nb sp;        &nbs p;          ;                   & nbsp;        &n bsp;        &nb sp;        &nbs p;          ;                   & nbsp;    Norka

Płakałam. Tyle, że ten jeden, jedyny raz, dla odmiany ze śmiechu. Opowiadanie nie było tak skomplikowane jak zasada dynamiki Newtona, aczkolwiek przyjemnie się je czytało. Główny bohater, owszem, był lekko narcystyczny (co wnoszę po początku i jego ochach i achach, kiedy zachwycał się inteligencją, sprytem i urodą), ale opisałaś to w tak dowcipny sposób, że aż tak mnie to nie raziło ;) Fabuła prosta, jak już mówiłam, lecz oprawiona w ramki takich metafor i frazeologizmów, iż całokształt wydał mi się najbardziej oryginalnym pomysłem, o jakim słyszałam. Myślę, że masz szansę w konkursie i zasługujesz na nagrodę - jak nie na pierwszą, to na drugą, ale sądzę, że miejsce na podium jest zarezerwowane dla Ciebie i twojego tekstu xD Życzę połamania klawiatury. Pozdrawiam i zapraszam do siebie - ,,Dedykuję ci miłość". 

Czy mogę miec jedno malutkie pytanie?Jak skonczyłaby sie ta historia?Ona odwajemniała by jego uczucia czy nie?Mam nadzieje ze odpowiesz.Opowiadanie mi sie podobało:)Piszesz wtaki sposób ze w niektórych miejscach mimowolnie sie usmiechałam:)A i fajne ksywki jaką ma główny bohater?Zapraszam do mnie"Wiara,nadzieja,miłośc"

Dzięki dziewczyny. Naprawdę cieszę się, że wam się podobało :). Co do tego, czy odwzajemniłaby jego uczucia: myślę, że tak. Musiałabym jednak zapytać ich o zdanie. Jak to mówi moja kuzynka: ja to tylko piszę :).

Bardzo fajne, ale jedna malutka uwaga: bardzo rzadko chłopacy piszą pamiętnik i zwracają się "Pamiętniku!", to raczej w naszym stylu, dziewczyn. No ale spoko. Fajnie się czytało. Zapraszam do skomentowania moich opowiadań "Gra nie- fair", "Romeo i Julia we współczesnym świecie", "Nie możemy być razem?", "Casting na miłość"

Masz rację. Chłopaki rzadko prowadzą pamiętniki w takiej formie, w jakiej ja to przedstawiłam. Zastanawiałam się nawet, czy nie lepiej byłoby wyrzec się tej pamiętnikowej otoczki. Jednak ostatecznie nie mogłam się na to zdobyć :).
Dziękuję za komentarz, na pewno przeczytam Twoje opowiadania :D.

Gratuluję :* Moim zdaniem zasłużyłaś na nagrodę, bo opowiadanie miałaś genialne^^

 Świetne opowiadanie naprawdę , podoba mi się :)) Czekam aż wydasz książkę :) Mogę liczyć na egzemplarz ?? :))

Bardzo piękne opowidanie ! : )
Jestem pełna podziwu C;
Naprawdę ślicznie to opisałaś ^ . ^