„Miłość po węgiersku”


    Wszystko już spakowane: krem z filtrem, nowy kostium kąpielowy i okulary przeciwsłoneczne - obecne. Stoję przed autokarem próbując wepchnąć swoją walizkę do luku bagażowego. Jeszcze tylko pożegnam się z rodzicami i mogę wsiadać.
   Wybrałam sobie miejsce przy oknie, a obok mnie usiadła moja najlepsza kumpelka – Sara. Właśnie mieliśmy ruszać, gdy opiekun naszej grupy oznajmił, że musimy na kogoś poczekać. „Wszystko mi jedno” – pomyślałam i wyciągnęłam z torby MP3. Właśnie rozkoszowałam się myślą o dwóch tygodniach na Węgrzech, o codziennych kąpielach w basenie, o przypiekającym słońcu i pięknej opaleniźnie, gdy do autokaru weszli owi spóźnialscy. „Gorzej być nie może” – pomyślałam, gdy tylko zobaczyłam te trzy twarze, które uśmiechnęły się szyderczo na mój widok. Przede mną stał mój koszmar z podstawówki – Radek, w towarzystwie swoich kumpli – Mateusza i Łukasza. Nienawidzę ich. I wcale w tej kwestii nie przesadzam – jeżeli ktoś jest innego zdania, to nie wie, co ja przeżywałam przez te sześć lat – ciągłe przezywanie, naśmiewanie się, szturchanie…
- „Córka szatana” też jedzie!- Radek zaśmiał się ze swojego kiepskiego dowcipu, a jego kompani mu zawtórowali. Wiedział, że to przezwisko denerwuje mnie najbardziej.
- Zamknij się! – syknęłam, gdy szli w kierunku trzech ostatnich, wolnych miejsc.
- Nie przejmuj się – skwitowała całe zdarzenie Sara kartkując jakieś czasopismo.
Łatwo było jej powiedzieć – to nie jej podobał się Mateusz. No tak, ja i Mateusz – miłość niemożliwa – przecież on ciągle się ze mnie nabija! Ale nic nie poradzę na to, że jest taki śliczny! Musiałam coś wymyślić, żeby tylko zwrócić na siebie jego uwagę – myślałam nad tym całą drogę do ośrodka. Według tego co radziła mi Sara, musiałam wzbudzić w nim zazdrość – i to właśnie postanowiłam zrobić. Tuż po rozpakowaniu walizek i zjedzeniu obiadokolacji, nasz opiekun postanowił zabrać nas na kajaki. Pragnęłam inaczej wykorzystać ten czas – chciałam poznać jakiegoś przystojnego chłopaka. Trudno – spróbuję zagadać do kogoś jutro. Po wyjściu z wody i zdjęcia z siebie wilgotnego kapoku, podszedł do mnie opalony szatyn.
- Byłaś fenomenalna! – oznajmił z podziwem.
- Dzięki! – odparłam i usiadłam na pomoście. Poszedł za mną
- Jestem Paweł – powiedział i uśmiechnął się czarująco – uznałam, że jest całkiem przystojny.
- A ja Marlena – przedstawiłam się i odwzajemniłam uśmiech. Nagle usłyszałam czyjś głos.
- Marlena! Zaraz będziemy wracać do ośrodka! – krzyczała Sara.
- Muszę iść – powiedziałam do Pawła i pobiegłam w kierunku grupki dziewcząt, które śmiały się z czegoś do rozpuku. Zła wróciłam do pokoju i przebrałam się w szare rurki, bo zaraz nasza grupa miała iść na ognisko powitalne. Dotarłam na miejsce, gdzie paliło się już ognisko. Usiadłam na jednym z pniaków, Sara poszła po musztardę, a ja zostałam sama. Usłyszałam za sobą czyjś szept:
- Ładnie wyglądasz – powiedział cicho Paweł, po czym usiadł koło mnie.
- Ty też. – odparłam, bo nic innego nie przychodziło mi do głowy.
- Przejdziemy się? – zaproponował. Pokiwałam głową z aprobatą.
Paweł zaprowadził mnie na boisko do siatkówki plażowej. Usiedliśmy na piasku, a ja popatrzyłam w gwiazdy. Paweł ciągle zerkał w moim kierunku..
- Co robimy? – zapytałam, a chwilę później dostrzegłam zakłopotanie na jego spokojnej dotąd twarzy.
- Jaka jest twoja ulubiona książka? – zapytał nagle.
- „Zmierzch”. – odpowiedziałam po krótkim namyśle.
- Kocham cię bardziej niż wszystkie inne rzeczy na świecie razem wzięte – zacytował.
- Czy to ci nie wystarcza? – dokończyłam cytat pochodzący z mojej ulubionej powieści.
- Ja naprawdę cię kocham – szepnął cicho. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć, bo nie czułam tego samego. Ale na szczęście nie musiałam odpowiadać, ponieważ mnie pocałował. Wróciliśmy do ogniska trzymając się za ręce. W nocy nie zmrużyłam oka – myślałam tylko o Mateuszu i wręcz modliłam się, żeby mój plan powiódł się. Przez parę następnych dni ciągle chodziłam z Pawłem za ręce, który bez przerwy szeptał mi do ucha komplementy. Radka i jego bandę zauważałam coraz częściej, jakby mnie śledzili, ale to nie było teraz ważne – chodziło tylko o to, że w końcu dali mi spokój. Ósmego dnia plany naszej grupy niespodziewanie zmieniły się – mieliśmy jechać na rowery razem z grupą mojego lubego, ale zostaliśmy, żeby wypróbować nową ściankę wspinaczkową zakupioną przez ośrodek. Towarzyszyła nam grupa, z którą do tej pory nie mieliśmy zajęć. Znałam w niej tylko jedną osobę – Mariettę, która wydawała się być w porządku. Na pierwszy ogień poszła Sara – gdy była w połowie drogi na szczyt, zrezygnowała i ściągnięto ją na dół. Aneta – nasza współlokatorka - w ogóle nie chciała spróbować. Przyszła kolej na mnie. Kiedy byłam już prawie na szczycie ześlizgnęłam się i spadłam – prosto w ramiona zielonookiego rudzielca - Kamila. Spotkałam się z nim później i długo rozmawialiśmy. Doszliśmy wspólnie do wniosku, że jesteśmy bardzo podobni i zaproponował mi chodzenie. Zgodziłam się. Od tej chwili grałam na dwa fronty i jakoś utrzymywałam to w tajemnicy. Obóz mijał i w końcu nadszedł czas pożegnalnej dyskoteki. Na początku imprezy wyszłam na chwilę do toalety, a to, co zobaczyłam po powrocie na sali, wstrząsnęło mną. Paweł i Kamil tańczyli „przytulańca” z innymi dziewczynami, namiętnie je całując. Wybiegłam z sali i oparłam się o ścianę. Rozpłakałam się. Usłyszałam za sobą czyjś głos:
- Proszę – powiedział Łukasz, kompan Radka, podając mi chusteczkę higieniczną.
- Jak oni mogli mi zrobić! – ryczałam i przytuliłam się do jego piersi.
- Nie płacz – odparł, a ja wytarłam oczy i ujrzałam jego twarz – dotarło do mnie, że jest przystojniejszy, mądrzejszy, sto razy lepszy od Mateusza. Pocałowaliśmy się.
   Od tej pory minęły dwa lata, a my nadal się kochamy. Zrozumiałam, że nie mogę bawić się ludźmi, a Łukasz jest moim numerem jeden i moją pierwszą, najprawdziwszą miłością – całym moim życiem.
            Autor: izulek13

WPROWADZIŁAM ZMIANĘ

WPROWADZŁAM ZMIANĘ

A ja nigdzie na forum nie widzę twojego opowiadania.

Bo ja sama nie mogłam go znależc, bo zniklo, ale teraz mozesz go czytac i wyrazic swoja opinie!!! Pozdro!!

Każda poprawka w już opublikowanym tekście powoduje, że zostaje on "odpublikowany" i nikt poza moderatorem nie może go przeczytać.

Ponieważ czytanie i moderowanie Waszych komentarzy zajmuje trochę czasu, więc zanim doszłam do tego, które zostało poprawione i czekało na ponowne zatwierdzenie, minęło troche czasu.

Czyli miłość po węgiersku znaczy kręcic na dwa fronty? :PP Jeżeli opowiadanie jest prawdziwe no to miałaś fajne przygody :P

Ciekawe, lecz lekko nie w moim guście.

A mnie się podoba. Czyta się szybciutko i przyjemnie. Fajnie wszystko obmysliłaś i jest naprawdę okey. Znalazłam tylko jedno powtórzenie: "Zła wróciłam do pokoju i przebrałam się w szare rurki, bo zaraz nasza grupa miała iść na ognisko powitalne. Dotarłam na miejsce, gdzie paliło się już ognisko. " Zapraszam do mnie "Jesteś naprawdę kimś" ;)

Twoje opowiadanie jest takie... prawdziwe. Miłość, która nie ma najmniejszych szans... Chęć pomocy amorowi w strzelaniu strzałą w Twego wybranka za pomocą planu, który się nie powodzi... A potem zimny prysznic, rzeczywistość i nagle rozumiesz, że nie umiałaś nazwać swoich uczuć i ich odróżnić... Byłoby bardzo smutno, gdyby nie przystojniak przychodzący nagle z odsieczą ;)  Mimo, że wesołe zakończenie nie zawsze mi się podoba, to u Ciebie jest jak najbardziej na miejscu xD